ღ
ดึกลับดับแสงแอบแฝงในฟ้าราตรี
ส่งกลิ่นอบอวนป่วนในหัวใจให้เกินข่มตา
ขาวราวดวงเดือนเลื่อนลอยกันลงมา
จากบนนภากลายเป็นดอกไม้ราตรี
กลิ่นหวนชวนหอมลอยหายไปไกลแสนไกล
ดั่งดวงดอกไม้เจ้าส่งสายใยถึงใครอีกคน
ที่ลับลาไปทิ้งให้ราตรีหม่น
ดุจดังหัวใจของคนที่เด็ดเจ้ามา
ดึกดื่นคืนนี้ ... ก็เธออยู่แห่งหนไหน ...
อีกกี่คืนไม่รู้ ... ที่ยังคงต้องฝันเฝ้ารอไปอย่างนี้ ...
ฝากฟ้าสวรรค์กระซิบถ้อยคำรำพัน
ให้ใครคนนั้นไม่ลืมไม่เลือนเรื่องราวคนนี้
แม้ราตรีโรยร่วงลับลาชีวี
แต่รักที่มีไม่เคยจะเลือนร้างไป...
ღ
